yalnizlik yada yalinlik kisiden kisiye degişen anlamlari icinde barindiran ve tanimlamasi epey zor olan bi duygu... kimisiyle konustugunuzda yalnizligi sevdigini soyler, peki bu ne derece dogru ? eger insanlar yalniz olmayi seviyorsa nedir bu sosyallesme cabasi, nedir bu yeni arkadaslar edinmek icin harcanan emekler, ya da sevgili neden vardir ? insanlar aslinda yalnizliktan kacar ama kacabildigi yere kadar ... elbette hepimiz bi yerde bi nebze dahi yalnizligi damarlarimiza kadar hissettik ve bunun tadini aldık. yalnizlik kendi icerimizdeki diger kisiligimizle yuzlestigimiz noktadir. bazilarimiz bu yuzlesmeyi galip olarak gectigi icin yalnizlikla tekrar yuzlesmekten korkmaz bu tekrar karşılaşma onlar için farketmez ama bazilarimiz yenik duser ve kendimizi yalnizligin kollarina birakir ve sonucunda cabalamaktan vazgecer ve onu artik kendi kisiligiyle birlikte hissederiz,onemseriz, benimseriz... yalnizlik paylasilamaz bi duygudur , yalnizligi paylastiginizda o perde aralanir ve yalnizlik olmaktan cikar , yani kisiden kisiye degisen milyonlarca tanim yapilabilir.. yalnizliga kalbimizi actigimiz diger bir olaysa yanlislardir, arkadastan , dosttan , sevgiliden gelen yanlislar tekrar onlarin o igrenclikleri ile karsilasmamak icin saklandigimız baska bir siginaktir ama bu siginaga saklanip yuzlesmedikten sonra sizi siginak icine hapseder ve kapiyi arkadan sonuna kadar kilitler ki bu da sizin icin yalnizlik sonsuz olmus demektir....
